De Vagebond

Vorige pagina

 ''De Vagebond' is een hondenschool in Stein voor opvoeding, opleiding en gedrag. Ze doen van alles met honden, van puppy cursus via Agility, Obedience, Agidienceģ, Speuren, Detectie, Flyball en Treibbal.
In 2005 hebben we Toby aangemeld bij Jo Rossell de eigenaar van 'De Vagebond' vanwege speurlessen. Toby was altijd met zijn neus aan de grond bezig en daar wilden we graag wat sturing aan geven. We waren elders al eens gestart met speuren bij een andere hondenschool toen Toby nog pas 2 jaar oud was, maar helaas konden die mensen de cursus niet voortzetten.
Vooraf moesten we een klein examen afleggen om te zien of Toby (en/of wij) geschikt waren en of hij graag wilde werken met zijn neus. Dat verliep prima. En vanaf dat ogenblik was Toby een Vagebond. Zo noemde we alle honden van de speurgroep maar ook alle trainers van de hondenschool. Vagebonden. Tot op de dag vlak voor Toby's overlijden hebben we gespeurd met hem.



Marion en Toby speuren. Jo volgt oplettend.
 

Speuren was destijds nog een vrij nieuwe cursus bij de school van Jo Rossell. Maar geleidelijk ontwikkelde hij steeds meer affiniteit, kennis en inzicht met deze hondensport. Hij ontdekte meer en meer wat voor een zware maar ook belonende inspanning het gericht speuren voor deze dieren was en hoe het de band met hond en begeleider kon versterken.
In het begin heette de les nog Funtrailen. Hierbij liep de trainer weg om het spoor uit te zetten en zich te verbergen en wij moesten dan om beurten proberen hem te vinden met behulp van een geurvoorwerp. Communiceren ging met een Portofoon. Via dat apparaat melde je dan steeds hoe je route liep en of je rechts of links af was gegaan of rechtdoor. Zo kon iedereen, ook als hij fout liep, toch naar de sporenloper gegidst worden.

'Altijd positief afsluiten' was het motto. En altijd belonen. Een feestje bouwen, vocaal en met voer of een speeltje ter stimulatie van je trouwe viervoeter.
Elke les was je met een team van ongeveer 5 personen met hun honden. De mensen die niet aan de beurt waren liepen een eindje achter de werkende hond en begeleider aan. Dat was niet alleen maar gezellig, de honden waren eigenlijk ook steeds bezig met het spoor van de actieve kandidaat. Na afloop van de les waarbij iedereen minimaal 2 maal moest zoeken, waren de honden dan ook vaak kapot moe. Ook wij 'baasjes' waren dan meestal wel voldaan moe. Tenslotte liep je toch een dik uurtje of twee achter je hondje aan. Daarbij kwam de inspanning van de lijn handling, het lezen van je hond en ook wel een portie gedrevenheid en zenuwen om een goed resultaat neer te zetten.

Theoretisch werden we ook bijgeschoold. Hoe werkt de neus van de hond? Welke signalen geeft hij af? Hoe werk je met de lijn zonder de hond te storen in zijn werk? Leer hem te vertrouwen!! Hoe werkt geur? Wat doet de wind, de vochtigheid, de temperatuur en de ondergrond met het spoor? Op welke wijze bied je het geurvoorwerp aan? En nog veel, veel meer.
Ook de trainers moesten officiŽle examens afleggen om speurlessen te kunnen geven. En geleidelijk kwamen ze steeds op een hoger niveau en werd funtrailen gestopt en werd begonnen met mantrailen.
Nu moesten de honden die niet aan de beurt waren wachten in de auto. Telkens een van de hondenbezitters liep van nu af aan een spoor voor een andere hond. Vanaf dat moment ging de trainer meelopen met de begeleider wiens

 


Toby aan de vanille
 

 hond moest speuren en kon er meteen ter plekke en ook achteraf geÔnstrueerd en geŽvalueerd worden. Later legden we de sporen vast met een Appje op de mobiele telefoon. Nu kwamen er speurlessen in diverse categorieŽn. Elk met hun eigen moeilijkheids level.
Je had Urban wat speuren in de wijk betekende. Rural waar je in de natuur speurde. Water, waarbij je met hond door of in water moest zoeken.
Level-Detectie, wat zoeken naar een vaste geur betekende, zoals in ons geval walnoot, daarna gember en tenslotte vanille. Dan had je Building-Search, waarbij je mensen in een gebouw moest vinden. De laatste twee waren dus meestal indoor. Tenslotte hebben we nog Area-Search gedaan. Dan zocht je naar personen op een begrensde oppervlakte buiten.
Om een bepaald gevorderd level te halen werd er bij sommige categorieŽn dubbel blind gespeurd. Ook de trainer wist dan niet waarheen de sporenloper gelopen was. Je had een beperkte tijd om de klus te klaren. Heel (in)spannend!!!

Voor elk behaalde level kreeg je een kraaltje in de kleur van de betreffende categorie en wanneer je het hoogste level had bereikt dan kreeg je daarvoor een bedeltje. Onze Toby haalde (soms met een kleine knipoogje) 2 bruine kraaltjes voor Area-Search, 2 groene kraaltjes Rural, 3 rode kraaltjes Urban en een wit Bedeltje voor Level-Detectie en 2 zwarte kralen voor Building-Search.

In 2019 werd het MTC ingevoerd. De Mantrail-Challenge. Hierbij moest je met een team met 3 begeleiders en hun honden diverse opdrachten uitwerken die door de Vagebonden in scŤne werden gezet. Alsof je bij de politie werkte kreeg je een opdracht, en een beperkte tijd. Bijvoorbeeld een ontvoering waarbij je de personen en de dader moest opsporen aan de hand van een paar regels informatie. Zo kon je punten sprokkelen al naar gelang je beter je opdracht geheel of gedeeltelijk tot een goed einde bracht. Met die punten per team werd er dan een competitie gevormd. Hart-stik-ke leuk.

De trainers / instructeurs waren allen geweldig. Super met de honden en goed in hun uitleg naar ons toe. Altijd prima van Humeur. Uitstekend in hun kennis en lezen van de dieren. Uiteindelijk na wat wisselingen in de bezetting waren er 4 trainers waar we constant mee op les waren. Bij deze wil ik ze random allen even noemen en mijn complimenten naar ze uitspreken. Te weten; Jo, Marcel G, Mark, Marcel H. Dank jullie zeer, kerels.


Ik wil een ieder die met zijn hond wil werken op het hart drukken dit ook werkelijk te doen. En de hondenschool Vagebond wil ik bij deze van harte aanprijzen.
Gezien Toby's enthousiaste reactie bij het aanrijden van elke speurles was hij
beslist de zelfde mening toegedaan.


Vorige pagina  

TOP